Kiedy na terapię pary?

Związkowy kryzys ujawnia dysfunkcyjne wzorce interakcji — nawracające konflikty, wycofanie i zakłóconą komunikację — które nasilają dystans i podważają zaufanie. Terapia par działa przez ich rekonstrukcję: zapewnia bezpieczną ekspresję emocji i wspólne tworzenie nowych, adaptacyjnych schematów działania. Warunek skuteczności stanowi obustronna zgoda i motywacja; konsekwencja: brak współuczestnictwa obniża efektywność oddziaływań.

Napisała dla Was nasza specjalistka: Aneta Jakubiec-Pińczuk- psycholog, psychodietetyk, psychoterapeuta

Pojawiający się kryzys w małżeństwie czy w związku jest niełatwym doświadczeniem życiowym. Sytuacja trudna nie zawsze musi się kończyć rozstaniem. Kryzysy bywają rozwojowe, dzięki nim można się zmierzyć z tym, co w związku nie działa, jest niewygodne, przeszkadza wspólnemu życiu.

Dzięki wsparciu psychoterapeuty można popracować nad zmianą, wprowadzić konstruktywne działania mające na celu umocnienie więzi między sobą oraz poprawić wzajemną komunikację. Terapeuta koncentruje się na pracy nad relacją dwojga ludzi, towarzyszy w odkrywaniu różnych aspektów związku, nie oceniania oraz nie udziela rad.

Psychoterapia służy poszukiwaniu nowych wzorców działania, np. w sytuacji bezproduktywnych konfliktów, pomaga w odkrywaniu zasobów jakie są w relacji dwojga ludzi, stwarza bezpieczną przestrzeń do wyrażania emocji. Jest jeden warunek! Obie strony muszą mieć wewnętrzną zgodę na to, aby w terapii uczestniczyć, ponieważ terapia przynosi pozytywne efekty, jest skuteczna wyłącznie wtedy gdy, obie strony są zainteresowane uczestnictwem i są zmotywowane do pracy.

Co jeśli partner nie zgadza się na terapię pary/ małżeńską? W takiej sytuacji można zdecydować się na terapię indywidualną i poprzyglądać się swojej roli w związku- rozpocząć pracę nad sobą.

Sygnały, które mogą objawiać kryzys w związku:
– poczucie samotności,
– wzmożona ilość konfliktów,
– wzajemne pretensje,
– powtarzające się kłótnie na ten sam temat,
– trudności w komunikacji,
– trudności seksualne,
– brak zrozumienia,
– brak udziału w podejmowaniu wspólnych decyzji,
– milczenie,
– zdrada,
– brak zaufania,
– różnice w podejściu do wychowywania dzieci,
– trudności wychowawcze,
– brak wspólnych celów,
– różnice w dysponowaniu finansami,
– kłopoty finansowe,
– żałoba,
– trudności z zajściem w ciąże,
– choroba jednego z partnerów lub innego członka rodziny.

Aneta Jakubiec-Pińczuk- psycholog, psychodietetyk, psychoterapeuta