Daniel Milewicz

Moja przygoda z aktywnością od dzieciństwa była związana ze sportem i niekoniecznie z przemyślanym odżywianiem, co skończyło się niestety zapaleniem trzustki. Chcąc, nie chcąc dieta w moim schorzeniu była konieczna, ale przyniosła po 6 miesiącach wygraną. Aby być blisko sportu i mieć solidną wiedzę z zakresu anatomii, fizjologii i biochemii podjąłem studia na AWF-e w Poznaniu. Grałem w piłkę nożną w 3 lidze, studia nie pozwoliły mi na systematyczne treningi i wymusiły wybór, który dla wielu był niepojęty, również dla mnie. Podjąłem dorosłą i poważną decyzję– sport ma być przyjemnością, a nie sposobem na życie. Pojawiły się biegi uliczne, górskie, w których sam ustalałem sobie treningi, plan i co ważne byłem niezależny. Treningi dawały mi satysfakcję i spełnienie oraz dużo dzikości (potrzebnej w dzisiejszych czasach) na górskich szlakach zwłaszcza na zawodach kilkudniowych 240 km i 330 km w Szwajcarskich Alpach ponieważ wtedy żywienie i głowa to 50%-70% sukcesu. Kiedy pojawiały się trudniejsze biegi górskie podchodziłem do nich bardzo profesjonalnie w przygotowaniach. Regeneracja– jak najszybsza, jak najmniej kontuzji poprzez przemyślany i wszechstronny trening. Aby posiadać wiedzę, która pozwoli osiągnąć mój cel– podjąłem studia na UP we Wrocławiu z dietetyki. Zobaczyłem, że wiedza, którą wykorzystuję w praktyce daje niesamowite rezultaty i utwierdziło mnie w przekonaniu, że przemyślane jedzenie i dobre wchłanianie ma ogromy wpływ na wyniki w sporcie i nie tylko. Niby oczywiste, ale do pewnych wniosków trzeba po prostu dojrzeć i nie chodzi mi o pełnoletniość 🙂 Moja praktyka przynosi sukcesy, ale w pewnym momencie zabrakło mi narzędzi do głębszego zrozumienia i szerszej pomocy pacjentom. Pojawiły się kolejne studia na UP we Wrocławiu na kierunku psychodietetyka, która pokazała nowe spojrzenie na głębszy proces odżywienia i kierunkowego myślenia, aby pacjent po uzyskaniu założonego celu pozostał w nim nadal.