Kompulsywne objadanie się: przyczyny, objawy i skuteczne metody leczenia

Kompulsywne objadanie się to jedno z najbardziej skomplikowanych zaburzeń odżywiania, które nie wynika wyłącznie z braku silnej woli, jak często się uważa. To zaburzenie, które dotyka wielu osób, choć często pozostaje niezauważone, zarówno przez same osoby cierpiące, jak i ich otoczenie. W Centrum Psychoterapii i Psychodietetyki Rymkiewicz system doskonale rozumiemy, jak trudne i kompleksowe mogą być wyzwania związane z kompulsywnym objadaniem się. Wspieramy naszych pacjentów nie tylko w odzyskaniu kontroli nad jedzeniem, ale także w nauce rozumienia emocji, które są źródłem tego problemu. Poniżej przyjrzymy się przyczynom, objawom oraz skutecznym metodom leczenia kompulsywnego objadania się, oferując wgląd w to, jak kompleksowo podchodzi się do tego problemu w naszym ośrodku.

Zespół kompulsywnego objadania się- skutki mogą być bardzo poważne – zarówno dla zdrowia fizycznego, jak i psychicznego. Do najczęstszych skutków należą:

• Problemy zdrowotne – m.in. otyłość, insulinooporność, cukrzyca typu 2
• Negatywne skutki psychiczne – zaburzenia psychiczne związane z jedzeniem
• Izolacja społeczna – unikanie kontaktów z innymi z powodu wyglądu lub zachowań żywieniowych
• zaburzeń samoregulacji emocji
• Utrwalenie błędnego koła – jedzenie jako sposób radzenia sobie z emocjami, które prowadzi do kolejnych napadów jak kompulsywne zachowania, potrzebą jedzenia

Zastanów się: czy zdarzyło Ci się sięgnąć po jedzenie nie z głodu, lecz z powodu samotności, stresu lub przytłoczenia? Jeśli tak – znasz już mechanizm, który w swojej skrajnej formie może przerodzić się w kompulsywne objadanie się.

Co dalej? Jak odzyskać kontrolę nad jedzeniem i emocjami? Sprawdźmy to razem – krok po kroku.

Czym jest kompulsywne objadanie się? (niekontrolowane jedzenie)

Kompulsywne objadanie się (ang. Binge Eating Disorder, BED) to poważne zaburzenie psychiczne, objawiające się powtarzającymi się epizodami niekontrolowanego spożywania dużych ilości jedzenia (patologiczne objadanie ). Co istotne, napady te nie są wynikiem głodu fizycznego, lecz stanowią reakcję na silne emocje – takie jak stres, lęk, frustracja czy smutek określanych jako zajadanie emocji . Mówimy tu o zjawisku, które należy rozpatrywać w kontekście zaburzeń psychicznych związanych z jedzeniem, a nie chwilowej słabości.

Definicja i charakterystyka zaburzenia

Zespół kompulsywnego jedzenia to forma uzależnienia behawioralnego, w której osoba traci kontrolę nad ilością i częstotliwością spożywanego jedzenia. W przeciwieństwie do zwykłego przejadania się, epizody te:

• są intensywne emocjonalnie,
• często odbywają się w samotności,
• nie są odpowiedzią na głód fizyczny,
• są reakcją na trudne emocje – zaburzenia nastroju, lęk, napięcie, smutek, tłumienie emocji , poczucie beznadziejności.

W odróżnieniu od innych zaburzeń odżywiania, takich jak bulimia, długotrwałe kompulsywne objadanie się nie wiąże się z zachowaniami kompensacyjnymi. Osoba nie próbuje „naprawić” skutków objadania się – nie prowokuje wymiotów, nie stosuje środków przeczyszczających, nie głodzi się. To sprawia, że problem często pozostaje niewidoczny dla otoczenia.

skutki kompulsywnego objadania mogą być jednak poważne:

• nadwaga i otyłość,
• cukrzyca typu 2,
• depresja i inne zaburzenia psychiczne.

Konsekwencje kompulsywnego objadania obejmują nie tylko zaburzenia metaboliczne, ale także głębokie cierpienie psychiczne i emocjonalne.

Rozważmy różnice między kompulsywnym objadaniem, a innymi zaburzeniami odżywiania. Występowanie kompulsywnego objadania znacząco różni się od innych zaburzeń odżywiania, takich jak bulimia czy anoreksja. Poniższa tabela przedstawia kluczowe różnice:

Choć wszystkie te zaburzenia należą do jednej kategorii diagnostycznej, ich mechanizmy, objawy i skutki są zupełnie różne. Dlatego tak istotne jest indywidualne podejście terapeutyczne – dostosowane do konkretnego przypadku, zarówno pod względem psychologicznym, jak i medycznym.

Psychodietetyk Wrocław

Objawy kompulsywnego objadania się

Objawy kompulsywnego objadania się są często złożone i trudne do zauważenia – przynajmniej na pierwszy rzut oka. Jednym z najbardziej charakterystycznych sygnałów są powtarzające się napady jedzenia, podczas których osoba traci kontrolę nad ilością i rodzajem spożywanego pokarmu, je duże ilości jedzenia . Jedzenie w ukryciu – z powodu wstydu, lęku przed oceną lub poczucia winy. Towarzyszące kompulsywnemu jedzeniu uczucia to silne emocje: wyrzuty sumienia, frustracja, a nawet wstręt do samego siebie. To wszystko pogłębia problem, zamykając osobę w błędnym, trudnym do przerwania cyklu.

Czas napadu kompulsywnego bywa różny — od kilku minut do nawet kilku godzin intensywnego jedzenia, często w stanie odłączenia od rzeczywistości.

Napady żarłoczności i brak kontroli nad jedzeniem

Występowanie kompulsywnego objadania to jeden z najbardziej widocznych i bolesnych objawów tego zaburzenia. W ich trakcie osoba może spożyć ogromne ilości jedzenia w bardzo krótkim czasie – często w sposób impulsywny, gwałtowny, wręcz desperacki. Jedzenie trwa aż do momentu fizycznego bólu i uczucia przepełnienia, które staje się nie do zniesienia.

Jedzenie w samotności i bez uczucia głodu

Jedzenie w samotności to częsty mechanizm obronny u osób z kompulsywnym objadaniem się. Wstyd, lęk przed oceną i poczucie winy sprawiają, że wiele osób unika wspólnych posiłków. Co więcej, jedzenie często nie wynika z fizycznego głodu, lecz jest reakcją na:

• stres i napięcie emocjonalne,
• frustrację,
• nudę,
• wewnętrzną pustkę.

W takich momentach jedzenie staje się ucieczką od emocji. Nie zaspokaja potrzeb ciała, lecz próbuje zagłuszyć psychiczne napięcie. Choć przynosi chwilową ulgę, w dłuższej perspektywie pogłębia problem i wzmacnia poczucie winy.

Psychologiczne i emocjonalne podłoże zaburzenia, przyczyny kompulsywnego objadania się (BED)

Czym naprawdę są zaburzenia kompulsywnego objadania ? Na pierwszy rzut oka można uznać, że to jedynie brak silnej woli lub nadmierny apetyt. Jednak to tylko powierzchowna interpretacja. U podstaw tego zaburzenia leżą złożone mechanizmy psychiczne i emocjonalne. Dla wielu osób jedzenie przestaje być odpowiedzią na fizyczny głód – staje się formą ucieczki. Ucieczki od napięcia, smutku, samotności czy frustracji. W rezultacie pojawiają się niekontrolowane epizody patologicznego objadania się, które nie przynoszą ulgi, a wręcz przeciwnie – pogłębiają wewnętrzny chaos i cierpienie.

To właśnie w tym mechanizmie objawia się często rozwój kompulsywnego objadania – kiedy osoba nie potrafi inaczej poradzić sobie z przeżywanymi trudnościami. Zajadanie emocji staje się codziennym schematem, prowadzącym do cierpienia.

Zaburzenia samoregulacji emocji odgrywają tu kluczową rolę – osoba nie potrafi konstruktywnie przeżywać i rozładowywać napięcia.

Reaguje impulsywnie, a ulga po jedzeniu jest krótkotrwała i pozorna.

W efekcie powstaje błędne koło: negatywne emocje → jedzenie → poczucie winy → kolejne objadanie się. Na dłuższą metę prowadzi to do poważnych konsekwencji zarówno psychicznych, jak i fizycznych.

Emocjonalne jedzenie i tłumienie emocji

Emocjonalne jedzenie to jeden z najczęstszych mechanizmów prowadzących do kompulsywnego objadania się. Osoba dotknięta kompulsywnym objadaniem w sytuacjach stresu, złości czy przygnębienia, sięga po jedzenie, które staje się łatwo dostępnym „lekarstwem” na ból psychiczny. Przykład? Po trudnym dniu ktoś sięga po paczkę chipsów lub tabliczkę czekolady – nie z głodu, lecz z potrzeby ukojenia emocji.

Dlaczego to nie działa?

• Efekt jest krótkotrwały – chwilowa ulga szybko ustępuje miejsca poczuciu winy.
• Emocje nie znikają – są jedynie tłumione, a nie przepracowane.
• Tworzy się błędne koło – jedzenie staje się automatyczną reakcją na każdą trudną emocję.

W efekcie osoba wpada w pułapkę, w której jedzenie nie rozwiązuje problemów, a jedynie je maskuje – prowadząc do jeszcze większego napięcia i cierpienia.

Niskie poczucie własnej wartości i samotność

Niska samoocena oraz poczucie osamotnienia to kolejne czynniki sprzyjające rozwojowi kompulsywnego objadania się. Osoby zmagające się z tym problemem często czują się niewystarczające, nieakceptowane, a czasem wręcz odrzucone. W takich momentach jedzenie staje się:

• Namiastką bliskości – zastępuje relacje międzyludzkie.
• Formą pocieszenia – łagodzi emocjonalny ból.
• Mechanizmem radzenia sobie – choć nieskutecznym i szkodliwym.

Co istotne, niskie poczucie własnej wartości może być zarówno przyczyną, jak i skutkiem objadania się. To tworzy błędne koło, z którego trudno się wyrwać. Samotność dodatkowo pogłębia ten stan, wzmacniając potrzebę sięgania po jedzenie jako jedynego źródła ukojenia.

Zaburzenia regulacji emocji i impulsywność

Zaburzenia samoregulacji emocji oraz impulsywność to dwa powiązane ze sobą aspekty, które znacząco zwiększają ryzyko niekontrolowanych napadów objadania się. Osoby dotknięte tym zaburzeniem często:

• Nie potrafią przeżywać i przetwarzać emocji w zdrowy sposób – tłumią je jedzeniem.
• Działają impulsywnie – sięgają po jedzenie bez refleksji, pod wpływem chwili.
• Nie odróżniają głodu fizycznego od emocjonalnego – jedzenie staje się automatyczną reakcją.

To połączenie może prowadzić do poważnych konsekwencji:

Jak przerwać to błędne koło? Odzyskanie kontroli nad emocjami i nawykami żywieniowymi to nie tylko kwestia silnej woli. To przede wszystkim proces zrozumienia źródła problemu i nauki nowych strategii radzenia sobie z emocjami.

To może być pierwszy krok w stronę zmiany.

Psychoterapeuta Wrocław

Czynniki ryzyka i mechanizmy wyzwalające

Doświadczasz kompulsywnego objadania się? Warto przyjrzeć się bliżej, co może je wywoływać i jakie czynniki zwiększają ryzyko jego wystąpienia. osoba dotknięta kompulsywnym objadaniem może posiadać złożony problem, którego przyczyny mają podłoże psychologiczne, biologiczne i środowiskowe. Często wszystko zaczyna się niewinnie – od zbyt restrykcyjnej diety lub nieregularnych posiłków. Brzmi znajomo? Właśnie takie nawyki mogą prowadzić do utraty kontroli nad jedzeniem. Odczucia osoby objadającej się potrzebuje zrozumienie tych mechanizmów. To pierwszy i kluczowy krok w przerwaniu błędnego koła, czyli schemat kompulsywnego objadania.

Brak snu, stres i izolacja społeczna to czynniki szczególnie sprzyjające kompulsywnemu zachowaniu związanemu z jedzeniem.

Dieta restrykcyjna i nieregularne, nadmierne jedzenie

Restrykcyjne diety oraz brak regularności w jedzeniu to jedne z głównych czynników sprzyjających napadom objadania się. Gdy przez dłuższy czas drastycznie ograniczasz kalorie lub eliminujesz całe grupy produktów, organizm w końcu reaguje silnym głodem. Po okresie „bycia na diecie” często następuje moment, w którym trudno się powstrzymać – i zaczyna się kompulsywne jedzenie.

Brak stałych pór posiłków dezorientuje organizm – nie wie, kiedy naprawdę jest głodny, a kiedy nie. W efekcie zaczynasz jeść impulsywnie, często pod wpływem emocji. Najczęstsze powody to:

• zmęczenie – organizm szuka szybkiego źródła energii,
• stres – jedzenie staje się formą ukojenia, tłumienie emocji
• nuda – sięganie po przekąski „dla zabicia czasu”,
• nawyk – automatyczne jedzenie bez uczucia głodu.

To właśnie te impulsy mogą prowadzić do utraty kontroli nad jedzeniem.

Zaburzenia neurochemiczne i uzależnienie behawioralne

Nie bez znaczenia są również czynniki neurochemiczne. Zmiany w poziomie neuroprzekaźników – takich jak dopamina i kortyzol – mają ogromny wpływ na nasze reakcje na jedzenie. Przewlekły stres podnosi poziom kortyzolu, który z kolei zwiększa apetyt. W rezultacie sięgamy po jedzenie, które daje szybką ulgę – najczęściej słodkie, tłuste, kaloryczne produkty.

Skutki zdrowotne i psychiczne patologicznego objadania się, zaburzenia odżywiania

Kompulsywne objadanie się to nie tylko chwilowy kryzys przy stole – to poważne zaburzenie, które może znacząco wpłynąć na całe życie, zarówno pod względem fizycznym, jak i psychicznym. Zdrowie emocjonalne i fizyczne osób zmagających się z tym problemem często ulega pogorszeniu na wielu płaszczyznach. skutki kompulsywnego objadania bywają różne i niebezpieczne. Objawy kompulsywnego jedzenia:

Skutki zdrowotne i psychiczne patologicznego objadania się, zaburzenia odżywiania

Kompulsywne objadanie się to nie tylko chwilowy kryzys przy stole – to poważne zaburzenie, które może znacząco wpłynąć na całe życie, zarówno pod względem fizycznym, jak i psychicznym. Zdrowie emocjonalne i fizyczne osób zmagających się z tym problemem często ulega pogorszeniu na wielu płaszczyznach. skutki kompulsywnego objadania bywają różne i niebezpieczne. Objawy kompulsywnego jedzenia:

Otyłość, zespół metaboliczny i cukrzyca typu 2

Najbardziej widoczne skutki kompulsywnego objadania jest to otyłość. Gdy jedzenie staje się formą ucieczki, a nie odpowiedzią na fizjologiczną potrzebę, organizm zaczyna reagować w sposób niekorzystny. Nadmiar kilogramów to nie tylko kwestia estetyki – to przede wszystkim poważne zagrożenie dla zdrowia.

Wraz z otyłością rośnie ryzyko rozwoju:

• Zespołu metabolicznego – obejmującego podwyższony poziom glukozy, nadciśnienie i zaburzenia lipidowe, które obciążają układ sercowo-naczyniowy.
• Cukrzycy typu 2 – Zaburzenia psychiczne związane z otyłością choroby przewlekłej, wymagającej codziennego monitorowania poziomu cukru, przyjmowania leków, a czasem także insuliny.

To błędne koło – fizyczne objawy nasilają stres i obniżają nastrój, co z kolei może prowadzić do kolejnych epizodów objadania się. Bez odpowiedniego wsparcia trudno się z tego wyrwać.

Depresja, zaburzenia obrazu ciała i nadciśnienie tętnicze

Psychiczne skutki kompulsywnego objadania się są często mniej widoczne, ale równie destrukcyjne. Depresja to częsty towarzysz tego zaburzenia. Wstyd, poczucie winy i niska samoocena mogą prowadzić do wycofania się z życia społecznego i pogłębiającego się poczucia samotności.

Nie można też zapominać o konsekwencjach dla układu krążenia. Nadciśnienie tętnicze to częsty efekt uboczny nadwagi i niezdrowych nawyków żywieniowych. Może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak:

• zawał serca,
• udar mózgu,
• niewydolność serca,
• przedwczesna śmierć.

Wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że ich problemy fizyczne i psychiczne są ze sobą ściśle powiązane. Dlatego tak ważne jest holistyczne podejście do leczenia – troska zarówno o ciało, jak i o psychikę. Bo jedno bez drugiego nie zadziała. Nigdy.

Występowanie kompulsywnego objadania i jego konsekwencje

Szacuje się, że występowanie kompulsywnego objadania dotyczy od 1% do nawet 3–4% populacji dorosłych, z przewagą kobiet.

Co ważne – wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że ich trudności z jedzeniem to nie „zła dieta”, lecz poważne zaburzenia jedzenia, które wymagają wsparcia. Epizody objadania pojawiają się często w odpowiedzi na stres, samotność lub inne trudne emocje.

Objawy sprzyjające kompulsywnemu objadaniu mogą występować sporadycznie, u innych – niemal codziennie. Im częstsze i silniejsze napady jedzenia, tym większe ryzyko pogorszenia zdrowia psychicznego i fizycznego. Ryzyko napadów kompulsywnego objadania rośnie, gdy pojawia się brak regularności w posiłkach, przeciążenie psychiczne, niezaspokojone potrzeby emocjonalne oraz przeszłe doświadczenia traumy.

Konsekwencje kompulsywnego jedzenia obejmują nie tylko nadwagę i problemy zdrowotne, ale też ogromne cierpienie wewnętrzne – od poczucia winy, przez depresję, aż po wycofanie społeczne.

Zarezerwuj wizytę

Diagnoza i rozpoznanie zaburzenia kompulsywnego jedzenia

Rozpoznanie kompulsywnego objadania się to nie tylko kwestia medyczna – to złożony proces wymagający empatii, uważności i głębokiego zrozumienia. Diagnoza opiera się na jasno określonych kryteriach, takich jak:

• Częstotliwość epizodów objadania się
• Emocje towarzyszące epizodom
• Zachowania następujące po objadaniu się

W procesie diagnozy kluczową rolę odgrywają specjaliści: psychologowie, psychodietetycy, psychiatrzy oraz dietetycy kliniczni. To oni potrafią trafnie odróżnić kompulsywne objadanie się od innych zaburzeń odżywiania.

Warto pamiętać, że diagnoza to nie jednorazowa konsultacja, lecz proces wymagający czasu, cierpliwości i wnikliwej analizy. Nie chodzi wyłącznie o objawy – równie ważne jest ich psychologiczne i społeczne tło. To jak układanie skomplikowanej układanki – każdy element ma znaczenie, a dopiero całość pozwala zobaczyć pełen obraz.

Badania wskazują, że występowanie napadów objadania może być znacznie częstsze, niż wynika z oficjalnych statystyk, ponieważ wiele osób ukrywa ten problem.

Proces diagnozy zazwyczaj przebiega w kilku etapach:

1. Rozmowa z psychologiem lub psychiatrą – to szczera, otwarta rozmowa o relacji z jedzeniem, emocjach i ogólnym samopoczuciu. Nie jest to test ani egzamin.
2. Ocena dietetyczna – dietetyk analizuje wpływ objadania się na zdrowie fizyczne i styl życia.
3. Analiza psychologiczna – specjaliści starają się zrozumieć, co kryje się za napadami jedzenia: stres, trauma, napięcia emocjonalne.

Psychodietetyk Wrocław

Skuteczne metody leczenia, Jak pokonać kompulsywne objadanie się?

Leczenie patologicznego objadania to złożony proces, który wymaga indywidualnego podejścia i zastosowania sprawdzonych metod. Najlepsze rezultaty przynosi połączenie psychoterapii, zmiany nawyków żywieniowych oraz – w niektórych przypadkach – leczenia farmakologicznego.

W praktyce najczęściej stosuje się:

• Terapię– ukierunkowaną na zmianę szkodliwych schematów myślenia i zachowań osób cierpiących na kompulsywne objadanie. Terapia pomaga stopniowo odzyskiwać poczucie kontroli nad jedzeniem, emocjami i własnym ciałem.
• Wsparcie psychodietetyczne – łączące psychologię z zasadami zdrowego odżywiania, edukacja żywieniowa
• Leczenie farmakologiczne – stosowane w cięższych przypadkach, gdy inne metody nie przynoszą efektów.

Kompleksowe podejście leczenie zaburzeń odżywiania daje odzyskanie kontroli nad jedzeniem. Nie chodzi tylko o ograniczenie ilości spożywanego jedzenia, ale o zrozumienie przyczyn zachowań, poczucie braku kontroli i naukę radzenia sobie z nimi na co dzień.

Psychoterapeuta Wrocław

Psychoterapia i psychodietetyka jako pomoc dla napadów kompulsywnego objadania

Psychoterapia pozwala przyjrzeć się głębszym przyczynom zaburzeń odżywiania – takim jak niskie poczucie własnej wartości, trudne doświadczenia czy nierozwiązane emocje. To proces wymagający, ale niezwykle istotny w drodze do trwałej zmiany.

Psychodietetyka natomiast łączy wiedzę psychologiczną z zasadami zdrowego żywienia. Pomaga zrozumieć, jak emocje wpływają na wybory żywieniowe i jak stopniowo wprowadzać zmiany bez presji i poczucia winy.

Leczenie zespołu kompulsywnego wymaga czasu, zaangażowania i współpracy ze specjalistami — zarówno terapeutą, jak i dietetykiem.

Jak radzić sobie z kompulsywnym objadaniem się na co dzień

Masz trudności z kompulsywnym objadaniem się? Nie jesteś sam – i to nie kwestia braku silnej woli. Kluczem są praktyczne, codzienne rozwiązania oraz zrozumienie, skąd bierze się problem i jak kompulsywnie objadanie kompleksowo wpływa na twoje emocje. Jednym z najważniejszych kroków jest wprowadzenie regularnych posiłków. Dlaczego to takie istotne? Ponieważ:

• stabilizują poziom cukru we krwi,
• zapobiegają nagłym napadom głodu,
• pomagają utrzymać energię przez cały dzień.

Zamiast rzucać się na kolejną modną dietę (która często kończy się efektem jo-jo), warto postawić na zrównoważone podejście do jedzenia.

Kiedy leczenie kompulsywnego jedzenia trwa, nie zapominaj o uważności i refleksji. To one pozwalają zrozumieć, co naprawdę popycha Cię do jedzenia. Czy to głód? A może stres, nuda, frustracja lub samotność? Praktykowanie uważności – poprzez świadome jedzenie, zatrzymanie się na chwilę czy proste ćwiczenia oddechowe – może pomóc Ci zareagować inaczej. Czasem wystarczy moment, by zmienić cały bieg wydarzeń. U wielu osób napady jedzenia pojawiają się regularnie wieczorami, kiedy napięcie z całego dnia osiąga swój szczyt.

Strategie samopomocy i wzmacnianie poczucia odzyskania kontroli nad jedzeniem to proces – nie sprint, lecz maraton. Wymaga cierpliwości i konkretnych narzędzi. Jednym z najprostszych, a zarazem najskuteczniejszych, jest prowadzenie dziennika. Nie tylko tego, co jesz, ale również tego, co czujesz.

Dlaczego to działa? Bo dzięki zapiskom zaczynasz dostrzegać schematy. Przykład: „Zawsze sięgam po coś słodkiego po trudnym spotkaniu.” Brzmi znajomo? Taka obserwacja to pierwszy krok do zmiany. Wtedy możesz świadomie wybrać inną reakcję – może spacer, rozmowę z kimś bliskim albo chwilę ciszy?

Warto również korzystać z technik redukcji stresu, takich jak:

• medytacja,
• głębokie oddychanie,
• joga.

To nie tylko modne hasła – to realne sposoby na odzyskanie równowagi. Jeśli masz wokół siebie ludzi, którzy Cię rozumieją – korzystaj z ich wsparcia. Czasem jedno zdanie od przyjaciela potrafi zatrzymać lawinę i uchronić przed kolejnym napadem objadania się.

Choć droga do zdrowia może być trudna i pełna zakrętów, warto nią iść. Krok po kroku, z nadzieją, wsparciem i wiarą, że odzyskanie kontroli nad własnym życiem jest możliwe.

Wiele osób przez lata nie zdaje sobie sprawy, że ich trudności z kontrolą jedzenia to nie chwilowa słabość, ale poważny problem objadania, który wymaga specjalistycznego wsparcia.

Jeśli zmagasz się z kompulsywnym objadaniem się, pamiętaj, że nie jesteś sam/a. To zaburzenie ma głęboko zakorzenione przyczyny emocjonalne i psychiczne, które wymagają zrozumienia i wsparcia. Centrum Psychoterapii i Psychodietetyki Rymkiewicz system oferuje kompleksowe podejście do leczenia tego problemu – od psychoterapii, przez wsparcie psychodietetyczne, po pomoc w odbudowie zdrowych nawyków żywieniowych. Z pomocą naszych specjalistów możesz odzyskać kontrolę nad jedzeniem i emocjami, a tym samym zacząć żyć pełnią życia, wolnym od błędnego koła kompulsywnego objadania się. To proces, ale krok po kroku, możemy przejść tę drogę razem. Skontaktuj się z nami, by dowiedzieć się, jak możemy Ci pomóc.

Olga Rymkiewicz- właściciel Centrum Rymkiewicz system, psycholog, psychoterapeuta, psychodietetyk

Czytaj więcej: Psychodietetyk: Kim jest i jak może pomóc w walce z problemami żywieniowymi?